OYA BOYSAN / KONUK YAZAR

İnsanlar doğar, büyür ve yaşlanırlar. Kimileri yaşlılık sürecini çocuklarının yanında, kimileri yalnız başına evlerinde, kimileri de huzur evlerinde geçirirler. Hatta yaşam şartları gereği kendi tercihleri bile huzurevi olabiliyor. 

Bunda uzun yıllar önce görev nedeniyle gittiğimiz bir Doğu ilinde evimizin bitişiğinde huzurevinin olması benim için büyük bir deneyim olmuştu. Doğu ve Güneydoğu Anadolu’nun en büyük huzur evi artık her gün önünden geçtiğim, bahçesinde yaşlıları gezinirken izlediğim ve sık ziyaret ettiğim bir mekandı.

Huzur evinin bir yönetim kurulu olduğunu o yıllarda öğrendim ve derneklerle tanışmam da böyle oldu. Benim huzurevinin sakinleriyle yakından ilgilenmem hatta huzurevinin önünden geçerken yaşlıların ‘Oya kızım’ diye seslenmeleri beni her gördüklerinde sevinmeleri oldukça dikkat çekiyordu. Huzurevinin Yönetim kurulu için teklif almıştım. Oya hanım bu görevi en iyi şeklinde yapacağınıza inanıyoruz diyerek beni cesaretlendirdiler. Önceleri tereddüt ettim çünkü orası bana hüzün veriyordu. İnsanların amaçsız ölümü bekledikleri bir yer olduğunu sanıyordum.

Sonrasında yönetim kurulu arkadaşlarımız ile huzurevini sık sık ziyaret etmeye başladık. Onlara yaşamın değerli olduğunu hissettirecek, hayata bağlayacak etkinlikler düzenliyor, en önemlisi ise onları dinliyorduk. Hayat hikayeleri ilgimi çekmeye başlamıştı yaşam deneyimleri, kırgınlıkları, hayata bağlılıkları, hayalleri beni gittikçe daha çok etkiliyordu. Önceleri hep gözlerim dolu dolu girdiğim huzurevi artık bana hüzün değil, hayatıma farklı renk katan bir ortam olmuştu. 

Gördüm ki huzurevleri insanların yaşamının en son evresini tamamladıkları yer değildi. Onlar hala yaşıyor, hissediyor, kızabiliyor, aşık olabiliyor hatta yıllardır yapmak istedikleri şeyleri yapabiliyorlardı.

Öyle güzel, öyle acı, öyle ibret verici yüzlerce hayat hikayesi dinledim ki … Yıllar sonra unuttum sandığım bu hayat hikayelerini en ince ayrıntısına kadar hatırladığımı fark ettim ve ben de saklı kalmasın istedim.

Sizlere Atatürkçü Mustafa dede, Koyun tüccarı Ayşe nine, Emine nine ve Fahri dedenin aşkı, Boncuk nine ve daha birçok hayat hikayesini yazacağım. Huzur evinde en çok etkilendiğim hayat hikayesinden başlamak istiyorum. Bir sonraki yazımda, kadınların hangi yaşta olursa olsun eğer isterse neler yapabileceğini gösteren Cemile teyzenin ibretlik hayat hikayesinde buluşmak üzere hoşça kalın dostça kalın