DERYA DEMİR / KONUK YAZAR

Geçen gün bir an durup kendime baktım…

Koşturuyorum. Yetişiyorum. Yönetiyorum. Susuyorum. Güçlü duruyorum.

Sonra fark ettim.

Ben güçlü değilim.

Ben sadece yorulmaya fırsat bulamayan bir kadınım.

Bugünün kadınına bir rol verilmedi.

Bir yük yüklendi.

Hem iyi bir anne olacaksın,

hem anlayışlı bir eş,

hem başarılı bir iş kadını,

hem bakımlı, hem sabırlı, hem güler yüzlü…

Ama kimse şunu sormadı: “Sen nasılsın?”

Kadınlar artık ağlamayı bile erteleyen varlıklar haline geldi.

Çünkü ağlarsa sistem duracak gibi hissediyor.

Çünkü o durursa, her şey duracak.

Ev duracak.

İş duracak.

Hayat duracak.

Ve bu yüzden kadınlar “güçlü” değil…

Mecbur.

Bir kadının güçlü görünmesi, her şeyi kaldırabildiği anlamına gelmez.

Sadece kimsenin onun yükünü almak istemediğini gösterir.

Bugün sosyal medyada herkes “güçlü kadın” alkışı yapıyor.

Ama kimse o kadının gece yastığa başını koyduğunda kaç parçaya bölündüğünü görmüyor.

Bir kadın sabah kahvaltı hazırlarken başka bir şey düşünüyor,

işteyken çocuğunu,

çocuğuyla oynarken yarım kalan işlerini…

Kadınlar artık tek bir hayat yaşamıyor.

Aynı anda birkaç hayatı taşımaya çalışıyor.

Ve en acısı şu…

Kimse bu yorgunluğu fark etmiyor, çünkü kadınlar bunu çok iyi saklıyor.

Belki de artık şunu kabul etmemiz gerekiyor:

Kadınlar güçlü doğmadı.

Güçlü olmak zorunda bırakıldı.

Ve bir kadın “ben yoruldum” dediğinde onu zayıf değil…

İnsan olarak görmeyi öğrenmeliyiz.

Çünkü gerçek güç, hiç düşmemek değil…

Düştüğünü söyleyebilecek cesarete sahip olmak